Olivia mag naar buiten

Olivia mag naar buitenVera gaat vandaag met haar moeder naar Diergaarde Blijdorp in Rotterdam.
Diergaarde is een ander woord voor dierentuin.
Ze moeten even in de rij staan bij de kassa.
Als ze bijna aan de beurt zijn, ziet Vera een eindje verder vogels op hoge poten.
‘Dat zijn flamingo’s,’ vertelt haar moeder.
Vera rent de dierentuin in.
Ze blijft wel netjes bij de flamingo’s.
Dát zijn mooie vogels!
Ze lijken wit of zachtroze.
Maar als ze hun vleugels uitslaan, dan zie je dat ze meer kleuren hebben.
‘Zul je nu niet meer weglopen?’ vraagt haar moeder streng.
‘Anders gaan we naar huis.’
Oei. Vera moet uitkijken, want ze wil vandaag heel veel dieren zien.
‘Mama, waarom staan al die mensen daar?’ zegt ze ineens.
‘Ik weet het niet. Kom mee, dan gaan we kijken,’ zegt haar moeder.
Ze komen bij een stuk grond met veel gras en bomen.
Daar omheen zit water en langs het water is een muurtje.
Er staat een grote groep mensen klaar om foto’s te maken.
‘Waar wachten jullie op?’ vraagt Vera aan een meneer van de Diergaarde.
‘Vandaag mag Olivia voor het eerst naar buiten,’ vertelt hij.
‘Olivia is een kleine panda.
Ze was heel klein toen haar moeder dood ging.
Nog maar een paar weken oud.
Jonge dieren drinken bij hun moeder.
Dat kon niet meer.
Daarom hebben mensen van de dierentuin Olivia drinken gegeven.
Eerst kreeg ze melk uit een flesje, net als een baby.
Later vond Olivia pap lekker.
Nu is ze groot genoeg om zelf te eten en om buiten te leven.
Zie je die groene plek met dat water er omheen?
Daar gaat Olivia wonen, samen met een andere kleine panda.
Hij heet Perry en ze kennen elkaar nog niet.’
Vera luistert heel goed.
‘Wat zielig dat ze geen mama meer heeft.
Waar is Olivia?’
De meneer neemt Vera en haar moeder mee.
Er staan in het groen twee houten doosjes.
‘Daar zitten ze in.
Straks mogen ze er uit.
Daar staan we op te wachten
. Zie je die grote camera’s?
Die zijn voor de televisie.’
De meneer geeft Olivia en haar moeder een mooie plek waar ze alles goed kunnen zien.
Even later maakt een verzorgster van de dieren de houten doosjes open.
Olivia komt als eerste naar buiten.
Ze kijkt rustig om zich heen.
Daarna verdwijnt ze in de bosjes.
Perry komt minder snel.
Hij steekt eerst zijn kopje om de hoek van het doosje waar hij uit komt.
‘Ach, hij is bang,’ fluistert Vera.
Toch kruipt Perry uit het doosje.
‘Wat doen ze?’ vraagt Vera.
‘Olivia en Perry willen weten waar ze zijn,’ legt de meneer van de dierentuin uit.
‘Ze lopen rond om zo hun nieuwe huis goed te bekijken.
Kijk, Perry klimt in een boom.’
Vera ziet het bijna niet.
‘En waar is Olivia?’ wil ze weten.
‘Ik denk dat ze daar is,’ zegt haar moeder en wijst het aan.
Samen met haar moeder en de meneer van de dierentuin gaat Olivia naar de andere kant van het groen.
Ja, daar staat Olivia!
Ze ruikt aan het gras en rent niet weg als ze merkt dat mensen naar haar kijken.
O, wat vindt Vera dit leuk!
Olivia loopt langs het water en Vera loopt een stukje mee.
Perry zit nog in een boom, maar Olivia is druk bezig.
Ze ruikt overal aan en kijkt in het rond.
‘Wat is dat?’ vraagt Vera ineens.
Er staat een vierkant bakje tussen het groen.
Haar moeder lacht.
‘Gekke meid, dat is hun eten.
Dieren kunnen niet zelf naar de keuken als ze trek krijgen.’
Vera en haar moeder blijven nog even bij Olivia en Perry.
Dan gaan ze weer verder, want Vera wil ook andere dieren zien.
Ze hebben een hele leuke dag in Diergaarde Blijdorp, maar Vera vindt Olivia het leukste.

Meer informatie

Meer verhaaltjes van Anne-Rose Hermer
Voorleesverhaaltjes voor peuters en kleuters
Het belang van voorlezen

Bronvermelding

Illustratie en tekst: Anne-Rose Hermer



BabyBaby

Geef een reactie