Ik mag geen gluten eten!

Ik mag geen gluten eten!‘Pap, schiet nu op!’ roept Yasmine.
Haar vader brengt haar naar een feestje.
Ineens kwamen ze een saaie mevrouw tegen.
Dat vindt Yasmine niet leuk.
Ze wil naar het feestje van Eefje, een meisje dat vlakbij Yasmine woont.
‘Heeft u een visitekaartje?’ vraagt de mevrouw.
‘Natuurlijk,’ zegt haar vader.
Hij haalt een kaartje uit de zak van zijn jasje.
De mevrouw is er erg blij mee en loopt verder.
‘Papa, wat is een vies kaartje?’ wil Yasmine weten.
‘Gekke, meid, ik heb geen vieze kaartjes bij me,’ lacht hij.
‘Je bedoelt een visitekaartje.
Daar staat mijn naam op, waar ik werk, mijn telefoonnummer en zo.
Wil je er eentje zien?’
Nee, want Yasmine wil snel naar Eefje.
‘Weet de moeder van Yasmine wat je niet mag eten?’ vraagt haar vader.
‘Ja,’ jokt Yasmine.
Ze vindt het zo stom.
Ze mag geen gluten eten.
Dan wordt ze ziek.
Gluten zitten in brood, taart, pasta, noem maar op.
Yasmine eet geen gewoon brood, maar brood zonder gluten.
Ze mag ook niet altijd soep eten.
Daar zitten vaak gluten in.
Of in cake. Yasmine mag geen plakje gewone cake eten. Of paprikachips.
Was ze maar gewoon!
Dan kon ze gewoon alles eten.
De deur van het huis van Eefje staat al open.
Vlakbij de deur staat Susan.
Yasmine kent haar niet zo goed.
‘Dag pap,’ zegt Yasmine snel en gaat naar binnen.
Als ze bij Eefje komt, ziet ze op tafel lekkere dingen staan.
Maar het meeste mag ze niet eten.
Veel mensen vinden haar ziekte raar.
Zou Eefje boos worden als ze geen taart eet?
Maar als Yasmine wel taart eet, dan wordt ze ziek en krijgt ze hele erge buikpijn!
Wat moet ze nu doen?
Ze vindt het zo moeilijk om het zelf te vertellen.
‘Dag mevrouw, ik ben Susan’, zegt Susan tegen de moeder van Eefje.
‘Dag meisje. Woon jij met je ouders in dat witte huis?’
Susan knikt.
Daarna maakt ze haar tas open en haalt er een kaartje uit.
Ze geeft het aan de moeder van Eefje.
‘Wilt u dit lezen?’ vraagt Susan.
Dat doet de moeder van Eefje.
‘O, mag jij geen gluten eten? Ik snap het,’ zegt ze tegen Susan.
‘Dus geen taart, maar mag je een stukje chocola hebben?’
‘Ja, mevrouw,’ zegt Susan netjes.
De moeder van Eefje gaat naar de keuken en komt terug met een reep chocola.
Maar eerst leest ze wat er allemaal in zit.
‘Dit mag je wel eten.
Handig hoor, zo’n kaartje,’ zegt ze tegen Susan.
Dan kijkt ze naar Yasmine.
‘Ik wilde Susan even iets geven. Wil jij een lekker stukje taart?’
Yasmine zucht heel diep.
‘Ik heb niet zo’n kaartje.
Ik vind het zo stom, maar ik heb dat ook.’
Yasmine begint een beetje te huilen.
Alle kinderen eten taart en zij niet.
Taart is vast erg lekker.
‘Waarom huil je? Is mijn feestje niet leuk?’ vraagt Eefje.
‘Ik mag je taart niet eten en Susan ook niet.
Dan worden we ziek,’ snikt Yasmine.
‘Ben je nu boos?’
Nee hoor, Eefje is helemaal niet boos.
Ze snapt het best.
‘Mag jullie wel Fristi of Chocomel drinken?’ vraagt ze.
Yasmine en Susan knikken allebei. Ja, dat mag!
Er liggen servetjes op tafel.
Susan geeft er een aan Yasmine om haar tranen weg te vegen.
Het is een heel leuk feestje.
Als de vader Yasmine haar weer komt halen, vertelt ze over het kaartje.
‘Susan mag ook geen gluten eten.
Ze heeft een visitekaartje waar het op staat.’
De moeder van Eefje laat het kaartje zien.
‘Zo’n kaartje wil ik ook,’ zegt Yasmine.
‘Ik zal aan de moeder van Susan vragen waar je zo’n kaartje kunt kopen,’ belooft haar vader.
Een week later heeft Yasmine haar kaartjes.
Ze geeft een kaartje aan de juf.
En aan de juf van balletles.
Die zijn heel blij met het kaartje.
Yasmine is ook blij, want op het kaartje staat wat ze allemaal niet mag eten.
Een kaartje geven is veel fijner dan alles vertellen!

Meer informatie

Meer verhaaltjes van Anne-Rose Hermer
Voorleesverhaaltjes voor peuters en kleuters
Het belang van voorlezen

Bronvermelding

Illustratie en tekst: Anne-Rose Hermer



BabyBaby

Geef een reactie